The Mandalay Gazette | Organizing for Myanmar Burma | News Network

ျမန္မာနိုင္ငံက ကုန္ပစၥည္း အတုေတြ အေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး နည္းနည္း ေျပာခ်င္လို႔ပါ။ ျမန္မာနိုင္ငံဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အတုေပါတဲ့ နိုင္ငံပါ။ ျပည္ပနိုင္ငံေတြက တင္သြင္းလာတဲ့ ပစၥည္း အတုေတြ အျပင္ ျပည္တြင္းမွာ ထုတ္လုပ္တဲ့ အတုေတြကလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ ပစၥည္းတစ္ခု နည္းနည္းေလး လူသံုးမ်ားလာတာနဲ႔ အတုေတြ ထြက္လာေတာ့တာပဲ။ ဒီၾကားထဲ ေန႔စဥ္ စားသံုးေနတဲ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္၊ သားငါးလို ကုန္ပစၥည္းေတြကို ပံုမွားရိုက္၊ အေလးခိုးၿပီး ေရာင္းတာမ်ိဳး ရွိေသးတယ္။ ထားပါေတာ့ေလ၊ ဒါေတြက ျမန္မာျပည္က လူတိုင္းသိၾကတဲ့ ကိစၥပါ။
အခု က်ေနာ္ေျပာမွာက ကိုယ္တိုင္ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာပါ။ ရန္ကုန္မွာ က်ေနာ္သိတဲ့ အိမ္တစ္အိမ္ဟာ အရင္တုန္းကေတာ့ သနပ္ခါးလုပ္ငန္းကို လုပ္ပါတယ္။ အသင့္ ေရေဖ်ာ္ၿပီး လိမ္းရတဲ့ သနပ္ခါးေတြေပါ့။ အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ အဲဒီလုပ္ငန္းကို မလုပ္ေတာ့ပဲ အလွကုန္ လုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ပါတယ္။ ဒီလုပ္ငန္း လုပ္ၿပီးေနာက္ပိုင္းမွ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စီးပြားျဖစ္တာကိုလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ ေနာက္သူ႔အိမ္ ေရာက္သြားေတာ့မွ ေတြ႕ရတာက ကိုယ္ပိုင္တံဆိပ္နဲ့ မဟုတ္ပဲ နိုင္ငံျခားက နာမည္ႀကီးတဲ့ တံဆိပ္ေတြကို အတုလုပ္တာကိုး။ အဲဒါေတြ႕ရေတာ့ က်ေနာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္ပ်က္မိပါတယ္။ အလွကုန္ ဆိုတာမ်ိဳးက တကယ္တမ္း နိုင္ငံတကာ အဆင့္မီ ထုတ္လုပ္ထားတဲ့ ပစၥည္းေတြေတာင္ တခါတေလ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳး ဘယ္လိုရွိတယ္ ဘာညာနဲ့ သတင္းထြက္လာ တတ္ေသးတာပဲ။ ဒီလို အိမ္တြင္းျဖစ္ ဘာပစၥည္းေတြနဲ႔ ေရာစပ္ထားမွန္း မသိတဲ့ အလွကုန္ေတြကို အတုလုပ္တာကေတာ့ ေဆးဝါးေတြကို အတုလုပ္သလိုပဲ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ဝိသမေလာဘ ဆန္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္ ပလပ္စတစ္ လုပ္ငန္းလုပ္တဲ့ ေနရာ တစ္ခုမွာ နိုင္ငံျခားက နာမည္ႀကီး အလွကုန္ပစၥည္း ဘူးခံြေတြကို အမ်ားအျပား ထုတ္လုပ္ေနတာ ေတြ႕ရပါေသးတယ္။ က်ေနာ္သိရသေလာက္ သူတို႔က ဒီပစၥည္းေတြကို ရန္ကုန္၊ မႏၲေလး စတဲ့ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာ ေရာင္းခ်တာမဟုတ္ပဲ နယ္ၿမိဳ႕ေတြကို တင္ပို႔ၾကတာလို႔ သိရပါတယ္။ မသိနားမလည္လို႔ ဝယ္သံုးမိတဲ့ သူေတြခမ်ာေတာ့ ေငြေၾကးအျပင္ ကံဆိုးရင္ အသားအေရ အလွပ်က္ကိန္းပါ ျဖစ္နိုင္ပါတယ္။
ဒါေတြကို က်ေနာ္သိခဲ့ေပမဲ့ တာဝန္သိျပည္သူ တစ္ေယာက္ မျဖစ္ခဲ့တာကို ဝန္ခံပါတယ္။ က်ေနာ္ တတ္နိုင္တာကေတာ့ လူတိုင္းေျပာတတ္တဲ့ ေစ်းဝယ္ရင္ အတုအစစ္ ခဲြျခားၿပီးဝယ္ပါ ဆိုတာပါပဲ။ က်ေနာ္ ကိုယ္၌ကလည္း ဘယ္လို ခဲြရမယ္ဆိုတာ မေျပာတတ္ေတာ့ ခက္တာပဲ။ အင္း …..  “တစ္ေယာက္ခ်မ္းသာ၊ ကိုယ့္ဖို႔ရွာ၊ သတၱဝါအေပါင္း၊ ဆင္းရဲေၾကာင္း” လို႔သာ ညည္းခ်င္ေတာ့တယ္။        ။

၂၀၁၂ ကမၻာပ်က္ျခင္းထက္ဆိုးရြားေသာ အရာ

၂၀၁၂ ကမၻာပ်က္လိမ့္မည္ဆိုေသာ ခန္႔မွန္းခ်က္မ်ားက အခုတေလာ ျမန္မာျပည္မွာ လူေတြရဲ႕ပါးစပ္ဖ်ား ေရပန္းစားေနတဲ့ သတင္းထူးေလးပါ…

စာေရးသူက အဲဒီထက္ထူးတဲ့ သတင္းေလးေပးခ်င္ေတာ့လည္း ဒီပို႔စ္ေရးဖို႔ျဖစ္လာပါတယ္။

ပထမဆံုး သတင္းထူးေလးမေပးခင္မွာ ၂၀၁၂ ကမၻာပ်က္မည္ဟူေသာ သတင္းရဲ႕ ဂယက္ေလးေတြ ကို သတင္းေပး မယ္ေနာ္…

တေန႔ေတာ့ ရန္ကုန္က မေတြ႔တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကို Online မွာေတြ႕ပါတယ္။ မာေၾကာင္းသာေၾကာင္းေမးရင္းနဲ႔ ေျပာလိုက္တာ …

မၾကာေသးမီက မွ သူ႕ခ်စ္သူနဲ႔လက္ထပ္လိုက္ေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ လက္ထပ္ျဖစ္သြားတာေလးကေတာ့ ဒီလိုပါကြယ္။

me: …ဟုတ္လား နင္ သူနဲ႔လက္ထပ္လိုက္ၿပီလား??

ခင္: ေအးဟုတ္တယ္..

me: ..နင္တို႔အိမ္က သေဘာတူလိုက္ၿပီလား??

ခင္: ဘယ္ကလာ သယ္ရင္း ရယ္… ႏွစ္ဦးသေဘာတူေလ…အခု ငါ့အိမ္က ငါ့ကိုအေမြျပတ္စြန္႔လြတ္ထားတယ္။

me: ေႀသာ္ျဖစ္ရေလ ခင္ေလးရယ္….

ခင္: .. ငါလည္း အိမ္ကသေဘာတူထားတဲ့ သူနဲ႔ေတာင္ေစ့စပ္ထားၿပီးၿပီ… လက္ထပ္ဖို႔က ေရွ့ လထဲမွာရွိတာ…. ငါလည္း အိမ္က ငါ့ဘဝအတြက္ေကာင္းေအာင္စီမံတာသိတယ္ေလ…. ငါ့ရည္းစားက နင္သိတဲ့အတိုင္း အရမ္းဆိုးလြန္းတယ္…. တသက္လံုးအတြက္ ဘယ္လိုမွ လက္တြဲဖို႔မျဖစ္ႏိုင္ဘုူးဆိုတာသိၿပီးသား…အခုေတာင္ ယူကာစရွိေသး …အေသာက္အစား က မေလ်ွာ့… သူလည္း မေသာက္ရေတာ့မွာ စိုးလို႔နဲ႔တူပါတယ္ေလ..

me: အင္း (ဟိုေရာက္လိုက္ ဒီေရာက္လိုက္ ဘယ္လိုေျပာေနပါလိမ့္ ဟုေတြးကာ အင္းေနလိုက္ပါသည္။)  Read more... (427 words, estimated 1:42 mins reading time)

ဒီေန႔ေတာ့ ေျပာခ်င္တဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ ကၽြန္မက စာဖတ္တာလည္း ၀ါသနာပါသလို စာေပေဟာေျပာပဲြတို႔ ဘာတို႔ကိုလည္း သြားနားေထာင္တာ ၀ါသနာပါပါတယ္။ ဒီလို ေဟာေျပာပဲြေတြကေတာ့ ဟိုးအရင္တုန္းက ၿမိဳ႕ေတြ၊ နယ္ေတြ၊ ရပ္ကြက္ေတြမွာ အျမဲလုပ္ေလ့ လုပ္ထရွိပါတယ္။ ‘ဒီလိုလုပ္ျခင္းအားျဖင့္ လူႀကီးေတြႏွင့္ လူငယ္ေတြဟာ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး မေ၀းကြာဘဲနဲ႔ နီးစပ္မႈရွိၿပီး အျပန္အလွန္ ပညာ၊ ဗဟုသုတ ဖလွယ္ႏိုင္တာကို ေတြ႕ရွိခဲ့ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စာေပေဟာေျပာပဲြလုပ္ျခင္းေၾကာင့္ အလိမၼာစာမွာရွိဆိုသလို စာေပဘက္ကို ပိုမိုေလ့လာ လိုက္စားလာတာကို ထပ္မံေတြ႕ရွိခဲ့ရပါတယ္။ အင္း… ဒီလိုပဲြမ်ဳိးေတြ ခုေနာက္ပိုင္း မေတြ႕ရွိခဲ့တာ ၾကာၿပီလို႔ ေျပာရမလိုေတာင္ ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီေလ။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ ဒီလိုပဲြကို လုပ္ၿပီးေဟ့ဆိုရင္ ဘယ္သူတာ၀န္ယူၿပီး လုပ္ေပးႏိုင္ေတာ့မွာလဲ။ ဘ၀အေျခအေနက ရွိေသးတယ္ေလ။ ဒါေပမဲ့ စာေပျမတ္ႏိုးတဲ့သူတိုင္း စာေပေဟာေျပာပဲြကို ေတာင့္တမိတာ အမွန္ပါဘဲ။ မေနာလည္း အပါအ၀င္ေပါ့။
အရင္တုန္းကေတာ့ ဟိုးမေနာတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ဆိုရင္ ပိုမွန္မယ္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ အျမဲဆိုသလို ဥပမာ ဒီဇင္ဘာလလို႔အခ်ိန္မ်ဳိးဆိုရင္ စာေပ ေဟာေျပာပဲြ လုပ္ေလ့လုပ္ထရွိပါတယ္။ အဲဒီလိုလုပ္တုန္းကဆို မေနာက အရမ္းေပ်ာ္တာ မိုးမခ်ဳပ္ေသးဘူး။ စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္းကိုင္ၿပီး သြားခ်င္ေနခဲ့တာ။ အဲဒီတုန္းကဆို လူႀကီးေတြက ဟဲ့ စာေပေဟာျပာပဲြဆိုတာ လူႀကီးေတြကိစၥ၊ ကေလးနဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လဲလို႔ အေျပာခံရေသးတာေလ။ ငယ္တုန္းကေတာ့ သိပ္နားမလည္ဘူးေလ သြားခ်င္တာက ေဟာမဲ့ စာေရးဆရာက ရယ္စရာေျပာလို႔ သြားနားေထာင္တာ။ ေနာက္ပိုင္း က်ေတာ့ ကိုယ္မသိတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြ သိလာရတယ္။ အဲဒီလို ဒီဇင္ဘာလမွာ သြားနားေထာင္တာဆိုရင္ အေႏြးထည္ေတာင္ မပါဘူး။ သြားနားေထာင္တယ္။ အိမ္ကလည္း ခဏဘဲ သြားတာဆိုၿပီး ဘာမွမေျပာဘူးေလ။ ညေတာ္ေတာ္နက္လာေတာ့ ဦးထုပ္နဲ႔ အေႏြးထည္နဲ႔ ယူၿပီး ေဖေဖက လိုက္လာေရာ.. တစ္ခါတေလ ေဟာေျပာပဲြက ညလုံးေပါက္လုပ္တာဆိုေတာ့ မၿပီးမခ်င္းကို မျပန္ဘူး။ ေဖေဖက သမီးျပန္ရေအာင္ေလ မနက္ေက်ာင္းတက္ရဦးမွာေနာ္လို႔ သတိေပးတဲ့ အခ်ိန္ဆို မနက္ ၃ နာရီ၊ ၄ နာရီ ထိုးေနၿပီ။ ဒါေတာင္ ေဖေဖျပန္အိပ္ေလ။ သမီး မိုးလင္းမွာ ျပန္လာခဲ့မယ္လုပ္ေသးတာ။ ဟိုးအရင္တုန္းက တကၠသိုလ္ေန၀င္းတို႔၊ လူထုစိန္၀င္းတို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား နားေထာင္ဖူးတယ္။  Read more... (362 words, estimated 1:27 mins reading time)

ေၾသာ္ ဘာလိုလိုနဲ႔ ေႏြ မိုး ေဆာင္း သံုးရာသီမွာ ေက်ာင္းပိတ္ထားတဲ့ အလြန္ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႕တဲ့ေႏြရာသီဆိုတာကို ျဖတ္သန္းခဲ့ျပန္ျပီေပါ့။ ဒီႏွစ္ရဲ႔ ေႏြရာသီဟာ အလြန္ၾကာျမင့္ခဲ့တယ္ဆိုေပမယ့္ မိုးေလး ရြာလာျပန္ေတာ့ သြားရလာရ စိုစြတ္ေနေတာ့ သိပ္ျပီး မႏွစ္သက္ၾကျပန္ပါဘူး။ မိုးတဖဲြဖဲြက်လာသည္ႏွင့္ မိသားစုအေတာ္မ်ားမ်ား မိုးတြင္းကာလအတြက္ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ေတြးေတာလာရသည္မွာလည္း အလြန္စိတ္ညစ္ စိတ္ပ်က္စရာ ေခါင္းခဲစရာအေၾကာင္းပဲ မဟုတ္ပါလား။ ပူျပင္းတဲ့ ေႏြကာလကို ျဖတ္သန္းခဲ့ျပီး မိုးေရစက္ေတြကို ေမွ်ာ္လင့္မိတဲ့စိတ္တို႔လည္း မိုးစက္ေတြနဲ႔အတူ က်ေရာက္လာတဲ့ လိုအပ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ ရင္ထဲမွာေတာ့ မေအးခ်မ္းႏိုင္ျဖစ္ခဲ့ရျပန္တယ္ေလ။ လစဥ္ တာ၀န္ယူေနတဲ့ မီတာခကလည္း အလုပ္သြားခါနီး အေမက သမီး ဒီေန႔ မီတာခ ေနာက္ဆံုးေနာ္ဆိုတဲ့ သတိေပးခ်က္ေၾကာင့္ စိတ္ရႈပ္ေထြးရတယ္။ မီးမလာေတာ့လည္း မီးတာခ သက္သာလားဆိုေတာ့လည္း သိပ္လည္းမသက္သာျပန္ဘူး။ ေနာက္ ေမာင္ႏွမမ်ားတဲ့ ကိုယ့္ဘ၀ကိုလည္း တစ္ခါတေလ ျပန္စဥ္းစားရင္ ျပည့္စံုေနတဲ့အခ်ိန္ဆို ေပ်ာ္စရာေကာင္းေပမယ့္ အရာရာ ခ်ဳိ႕ငဲ့ေနတဲ့ဘ၀ေရာက္ေနေတာ့ မပံ့ပိုးႏုိင္ျဖစ္ျပီး စိတ္အားငယ္ခဲ့ရတယ္။ ေဟာ ခု ပူျပင္းလွတဲ့ေႏြရာသီကို အံတုျပီး စိုစြတ္ေသာ မိုးကာလတြင္ ေဆာင္းႏွင့္ ေႏြ ႏွစ္ေတြတုန္းက ေစာင့္ဆိုင္းေနေသာ ကုန္က်စရိတ္မ်ားသာမက ေႏြရာသီက ရပ္နားခဲ့တဲ့ ေမာင္ေလးေတြရဲ႕ ပညာေရးက ျပန္စလာခဲ့ျပန္ျပီ။
တစ္ႏွစ္ တစ္ႏွစ္ ေက်ာင္းစရိတ္၊ ဗလာစာအုပ္၊ ခဲတံ၊ ေပတံ၊ လြယ္အိတ္စတဲ့ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို စဥ္းစားေနတုန္း ေမာင္ေလးေတြရဲ႕ အလုပ္သြားမနက္လင္း မွာၾကားသံက ထြက္ေပၚလာတယ္။ မမၾကီး ေဘာပင္၊ ခဲတံ ၀ယ္ခဲ့ပါတဲ့။ အင္း ၀ုန္းဒိုင္းၾကဲ ရြာခ်တတ္တဲ့ မိုးရာသီတြင္း ထီး ဒါမွမဟုတ္ မိုးကာနွင့္ မိုးတြင္းစီးဖိနပ္ေတြကလည္း မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ေနျပန္ပါလား။ ဒီၾကားထဲ ကိုယ့္ရဲ႕ ၀ါသနာ ပန္းတိုင္အတြက္ တက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းကလည္း ေအာင္စာရင္းထြက္ျပီး ဒုတိယအသုတ္တက္ဖို႔ ေက်ာင္းလခသြင္းဖို႔ လိုလာျပန္ျပီ။ ဒီၾကားထဲ ဟိုစရိတ္ ဒီစရိတ္ေတြကလည္း ရွိေသးျပန္သတဲ့။ ထို႔ေနာက္…. ထို႔ေနာက္… ေတြးၾကည့္ရံုမွ်ပင္ အသက္ရွဴက်ပ္ခ်င္လာသည္။ အရင္က အလုပ္ ႏွစ္ခုလုပ္ေတာ့ နည္းနည္းလွဲ႔သာ ေခ်ာင္သာ ရွိေပမယ့္ ခုေတာ့ တိုင္းထြာေနရတဲ့ဘ၀ ျဖစ္ေနေတာ့ ကက္စီးနည္းတယ္ေျပာလည္း မခ်ိျပံဳး အခါခါျပံဳးရင္း ရင္ထဲမွာ အၾကိမ္ၾကိမ္ငိုေနမိတာလည္း ဘယ္သူမွ မသိခဲ့ဘူး။ ဘယ္အရာမဆို အားလံုးအတြက္ ျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္တဲ့ စိတ္ကို မနည္းခ်ဳိးႏွိမ္ရင္း ေရအလွဴလည္း လွဴခ်င္ ပရဟိတလည္း လုပ္ခ်င္ေနတဲ့ ငါ့ရဲ႕အျဖစ္ ေတာ္ေတာ္မ်ား ရယ္စရာေကာင္းေနသလား။ ကိုယ့္ဘ၀ေတာင္ မျပည့္စံုတာ သူမ်ား ကူညီခ်င္ေနတဲ့စိတ္ကိုလည္း တားဆီးလို႔ မရခဲ့ျပန္ပါဘူး။
ကၽြန္မ ငယ္စဥ္က မိဘမ်ားက မည္သို႔ ေက်ာင္းထားေပးခဲ့သည္မသိ။ အခုအရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ပညာေရးအတြက္ လိုအပ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို သိရွိနားလည္လာရတယ္။ ခုထိလည္း ပန္းတိုင္ေလွ်ာက္ေနဆဲ ဘာမွမလုပ္ရင္လည္း ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့ အသိ သူမ်ားေနာက္မွာ မေနခ်င္တဲ့ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ ဒါေတြ ျပန္ေတြးၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖေျပာတဲ့စကားကိုလည္း ျပန္ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။ “သမီး ရွိလို႔ ေက်ာင္းထားေပးတာ မဟုတ္ဘူး။ တတ္ေစခ်င္ ေတာ္ေစခ်င္လို႔ သူမ်ားေနာက္မေရာက္ေအာင္ ေနာက္ျပီး ေျပာေသးတဲ့စကားက ေငြေၾကးခ်ဳိ႕တဲ့ဘ၀ဆိုေတာ့ ပညာပဲ အေမြေပးႏုိင္မယ္ သမီး “ဆိုတဲ့ စကားေတြ  တစ္ဘ၀လုံးအတြက္ လူျဖစ္ေစဖို႔၊ ပညာဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ကို ဘယ္လိုပံုေဖာ္ ေျပာင္းလဲေပးႏိုင္စြမ္းရွိတယ္ဆိုတာ သိလို႔ ခုအရြယ္မွာ နားလည္ သေဘာေပါက္လာမိတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ဘ၀ဆိုတာ ရွိေနသေရြ႕ ပန္းတိုင္ဆိုတာ ေလွ်ာက္စျမဲေပါ့။ ဒီလိုပဲ ကိုယ့္အတြက္ လိုအပ္ခ်က္ေတြရွိသလို မိသားစုေမာင္နွမအတြက္လည္း လိုအပ္ခ်က္ေတြကို တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း တတ္ႏုိင္သေရြ႕ တစ္ဖက္တစ္လမ္းကေန မိဘေက်းဇူးအေၾက မဆပ္ႏုိင္ေသးေပမယ့္ ပံ့ပိုးကူညီမႈနဲ႔ ကၽြန္မ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ရဦးမွာပါလားလို႔ မိုးေလးစိပ္စိပ္ ေအးခ်မ္းမႈေတြ ေပးစြမ္းေနေပမယ့္ ပူေလာင္ေနတဲ့ ရင္တစ္စံုနဲ႔ ကၽြန္မ ေတြးေတာေနမိပါေရာလား။
စာေရးသူ = မေနာျဖဴေလး  Read more... (235 words, estimated 56 secs reading time)

က်ေနာ္ရယ္ ကိုေအာင္ေမာင္းရယ္က အခုတေလာ မနက္တုိင္း မနက္တုိ္င္း တက္ေသးအင္းကန္ေတာ္ၾကီးပါတ္လမ္းမွာလမ္းေလ်ွာက္ျဖစ္ၾကပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ နွစ္ေယာက္က မနက္ ငါးနာရီခဲြေလာက္ဆုိရင္ ကန္ပါတ္လမ္းအ၀င္နားမွာရွိတဲ႔ေရေပၚစင္ၾကီးနားကိုေရာက္ပါတယ္။
အရင္ကေတာ႔ ဒီစင္ၾကီးက လာတဲ႔ဧည္႔သည္ေတြနားဘုိ႔ေလညင္းခံဘုိ႔လုပ္ထားတာပါ။
တစ္ခါတစ္ရံ စေနေန႔ညတနဂၤေႏြေန႔ညေတြ မွာဆုိရင္ တီး၀ုိင္းအဖြဲ႔ေတြက သီခ်င္းေတြနဲ႔ဧည္႔ခံတတ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ္႔ စည္းကမ္းမဲ႔တဲ႔လူတစ္ခ်ဳိ႕ စင္ေပၚမွာလူထုိင္ဘုိ႔ထားတဲ႔ကြပ္ပ်စ္ေတြကုိေတာင္ ရုိက္ခ်ဳိးၾက စင္ေပၚမွာ မီးဖုိၾကလုပ္ေတာ႔ပ်က္စီးမွာစုိးတဲ႔အတြက္စားေသာက္ဆုိင္
တစ္ဆုိင္ကုိ ငွားလုိက္ပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔က ပါလာတဲ႔ဆုိင္ကယ္ကုိ အဲဒီစားေသာက္ဆုိင္မွာ အေစာင္႔တာ၀န္ယူတဲ႔၀န္ထမ္းကုိေျပာလုိ႔ ထားခဲ႔တတ္ၾကပါတယ္။
ျပီးေတာ႔ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ခပ္သြက္သြက္ေလးေခြ်းကေလးစုိ႔ေအာင္ ေတာင္ဖက္အဖ်ားက ကရိ၀ိက္ေဖာင္ေတာ္ၾကီးနားေရာက္ေအာင္ေလွ်ာက္တတ္ၾကပါတယ္။
ကရ၀ိက္အနားေရာက္ေတာ႔ သူ႔ေဘးကပ္ရက္မွာရွိတဲ႔ ရြဳိင္ရယ္လိပ္ဗ်ဴးဆုိတဲ႔စားေသာက္ဆုိင္က ေဆာက္ေပးထားတဲ႔ ေရေပၚတံတားေလးေပၚမွာ
တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ႔လဲ မျမေလးဘုရားနားက ကုကၠဳိပင္ေအာက္မွာ ႏွစ္ေယာက္သား အေမာေျဖရင္း ေရာက္တတ္ရာရာ ေလေပါတတ္ၾကပါတယ္။
အခုရက္က ေတာင္ျပဳန္းပြဲရက္ျဖစ္ေတာ႔ စစ္ကိုင္းဘက္ကေန ေတာင္ျပဳန္းပြဲေတာ္ကုိ သြားတဲ႔ကားေတြကလဲ လူအျပည္႔ တက္တက္ၾကြၾကြ ေအာ္လုိ႔ဟစ္လုိ႔ ပါလာတဲ႔သူအခ်င္းခ်င္းစကားေတြေျပာလုိ႔ေပါ႔။
တစ္ခ်ဳိ႔ေတာင္ျပဳန္းမွာညအိပ္ျပီး မနက္မွထျပန္လာၾကတဲ႔ကားေတြလဲရွိပါတယ္။
သူတုိ႔ကေတာ႔ အသြားကားေတြနဲ႔ဆန္႔က်င္ဘက္ေပါ႔။အိပ္ငုိက္တဲ႔လူကအိပ္ငိုက္ ေငးမိေငးရာ ေငးလာသူကေငးလုိ႔ေပါ႔။
အားလုံးတူညီၾကတာေတာ႔ ကားေခါင္းမွာလဲ ပန္ေတာ္ပန္းေတြခ်ည္လုိ႔ တစ္ခ်ိဳ႔ကလဲ လက္မွာ အျမတ္တစ္နုိးကိုင္ထားလုိ႔ မိန္းမသားေတြကေတာ႔ ေတာင္ျပဳန္းျပန္မွန္းသိေအာင္ ပြဲေစ်းတန္းက ၀ယ္လာတဲ႔ ေရႊေရာင္ဆြဲၾကိဳးၾကီးဆြဲလုိ႔ေပါ႔။
ျပန္လာသူအားလုံးရဲ႕စိတ္ထဲ၀င္ၾကည္႔လုိ္က္မယ္ဆုိရင္ ကိုယ္ေတာ္ၾကီးး ကိုယ္ေတာ္ေလးတုိ႔ကို တုိင္တည္လုိ႔ဆုေတာင္းခဲ႔တာေတြမ်ားျပည္႔ခဲ႔ေအာင္ခဲ႔ရင္ဆုိတဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ကေလးေတြကေတာ႔ အေတြးထဲ ရင္ထဲမွာ ၀ဲလွည္႔ေနမယ္ထင္ပါတယ္။
အဲဒီအခိ်န္မွာကုိေအာင္ေမာင္းက ” နတ္ကုိးကြယ္တာေတြ ရုိးရာ အစြဲအလမ္းေတြကုိ ကိုေပါက္ဘယ္လုိျမင္လဲ”လုိ႔ေမးခြန္းထုတ္ပါတယ္။
ေတာ္ေတာ္ေလး ေျဖရခက္ျပီး ဆူးေတြအျပည္႔နဲ႔ေမးခြန္းပါ။
” ကုိေအာင္ေမာင္း ကဘယ္လုိအျမင္နဲ႔ၾကည္႔ျပီးေျဖေစခ်င္လဲ”လု႔ိလူလယ္က်ျပီးအေမးကိုအေမးနဲ႔တုန္႔ျပန္လုိက္ပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔စကားေျပာေနတုန္းမွာ ဘဲ ေတာင္ျပဳန္းအျပန္သေကၤတျဖစ္တဲ႔ေရႊဆြဲၾကိဳးေတြဆြဲထားတဲ႔ ရွင္မီးအက်ီအမဲ ေဘာင္းဘီေပါင္တုိအမဲမလုံမလဲ ၀တ္ထားတဲ႔ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္စီကုိတင္ထားတဲ႔ ဒီတီဆုိင္ကယ္နဲ႔ေကာင္ေလးေတြအုပ္စုလုိက္ၾကီးတေဟးေဟးတဟားဟားနဲ႔ေအာ္ဟစ္သြားတာကိုျမင္လုိက္ရေတာ႔
သူူတုိ႔ကိုလုိက္ၾကည္႔ရင္းက စိတ္ေတြေမာသြားပါတယ္။
ကုိယ္ကသာသူတုိ႔ကိုၾကည္႔ျပီးေမာေနလုိက္တာ သူတုိ႔က ကုိယ္ၾကည္႔ေနမွန္းေတာင္ သိမယ္မထင္ပါဘူး။
ကုိေအာင္ေမာင္းက “ေျဖေလဗ်ာ”ဆုိေတာ႔မွ” က်ေနာ္႔အျမင္ကေတာ႔ ဒါေတြက တုိက္ဆုိင္မူ႔ကစလာတယ္ထင္တာဘဲ “လုိ႔ေျဖလုိက္ေတာ႔သူက ” ဘာဆုိင္လုိ႔လဲ”
ဆုိတဲ႔မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ၾကည္႔လုိက္ပါတယ္။
“တစ္ခါတစ္ေလလူဆုိတာ အဆင္မေျပတာေတြ႔ရင္ဘာေၾကာင္႔ညာေၾကာင္႔ဆုိတာေတြနဲ႔ခ်ိန္ထုိးၾကည္႔ၾက အေျဖရွာၾကတာကုိးဗ် ၊ဒုကၡနဲ႔ေတြ႔ၾကတဲ႔အခါပုိဆုိးတာေပါ႔
ဒီအခါမ်ဳးိမွာ ဘာမလုပ္လုိ႔ ညာမလုပ္လုိ႔ ဘယ္သူ႔ေတာင္းပန္လုိက္ရင္ရတယ္ ဘာညာနဲ႔ ၀ုိင္းေျပာၾကတဲ႔အခါ ဟုတ္တာမဟုတ္တာအပထား လုပ္လုိက္လုိ႔ အဆင္ေျပသြားတဲ႔အခါ ဒါၾကီးက ဓေလ႔ထုံးစံလုိ ကိုးကြယ္စရာလုိ ျဖစ္လာေတာ႔တာေပါ႕”
“တကယ္တမ္းေသေသခ်ာခ်ာစဥး္စားၾကည္႔ရင္ ကုိးကြယ္တယ္ဆုိတာ ေၾကာက္ရြံ႕မူ႔ကစတာဘဲ၊ေၾကာက္ေတာ႔အားကုိးစရာရွာတယ္။အဲဒီအခါမွာကိုယ္႔ထက္သာတယ္အားကိုးလုိ႔ရမယ္ထင္တာကုိ အားကိုးတၾကီးနဲ႔ကုိးကြယ္ေတာ႔ပါဘဲ
အဲဒီအခါမွာ လူအမ်ဳးိမ်ဳးိစိတ္အေထြေထြဆုိသလုိ ကိုယ္သန္ရာသန္ရာကုိ ကုိးကြယ္ၾကေတာ႔ ကိုးကြယ္စရာေတြအမ်ားၾကီး ျဖစ္ကုန္ေတာ႔တာေပါ႔။
တစ္ခ်ဳိ႔ ေက်ာက္တုံးအၾကီးၾကီး သစ္ပင္အၾကီးၾကီး အဲဒီကစလုိ႔ အဲဒီေက်ာက္တုံး တုိ႔သစ္ပင္တို႔ကုိေစာင္႔တဲ႔ အေစာင္႔တုိ႔နတ္တုိ႔ကို တစ္ဆင္႔ျမင္႔ျပီးကုိးကြယ္ေတာ႔တာေပါ႔
အဓိကအခ်က္ကေတာ႔ ဒါေတြက စိတ္လုံျခဳ႔ံမူ႔သက္သက္အတြက္ အကာအကြယ္ယူၾကတာပါ”
” က်ေနာ္က သာမန္ရုိးရုိးအျမင္နဲ႔ေျပာၾကည္႔တာပါ ဘာမွသိပ္မစဥ္းစားတတ္တဲ႔အျမင္နဲ႔ေတြးၾကည္႔တာပါ ျဖန္႔ေတြးမယ္ဆုိရင္ မတူေသာအျမင္ေတြအမ်ားၾကီးထြက္လာမွာပါ။ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ႔ တုိက္ဆုိင္မူ႔တစ္ခုက ယုံၾကည္မူ႔ကို ပုိခိုင္မာေစတယ္ဆုိတာပါဘဲ။
ဒီအေၾကာင္းေနာက္ၾကဳံမွေျပာျပမယ္ ျပန္ၾကစုိ႔ေနျမင္႔ျပီ”ဆုိျပီးစကားလက္စသတ္လုိ႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းျပန္ခဲ႔ၾကပါတယ္။
ကိုေအာင္ေမာင္းက ဘာမွထပ္မေျပာေတာ႔ေပမယ္႔ သိပ္သေဘာေတြ႔ပုံေတာ႔မရပါဘူး။
က်ေနာ္လဲလမ္းေလွ်ာက္ရာကေနကိုေအာင္ေမာင္းနဲ႔လမ္းခြဲျပီးျပန္လာရင္း က်ေနာ္ငယ္ငယ္က က်ေနာ္တုိ႔ေဆြမ်ဳးိစုေတြၾကားျဖစ္ခဲ႔တာေလးကိုသတိရမိပါတယ္။
ဒါကလဲ က်ေနာ္က မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ေတာ႔မဟုတ္ပါဘူး။
ဒါေပမယ္႔ဒီအျဖစ္အပ်က္က က်ေနာ္တုိ႔အမ်ဳိးစုထဲမွာေမ႔ေဖ်ာက္မရနုိင္ေသာအျဖစ္အပ်က္ပါ။
က်ေနာ္အေဖရဲ႕အေမရဲ႕အေမဆုိေတာ႔က်ေနာ္႔အေဘးလုိ႔ေျပာရမွာေပါ႔၊(က်ေနာ္ကေတာ႔ဓါတ္ပုံကိုသာျမင္ဘူးပါတယ္။)တုိ႔ မုံရြာနယ္ဘက္ကပါ။
အေမ႔ဘက္ကလဲ မုံရြာနယ္ဘက္ကပါဘဲ။ရြာေတာ႔ မတူဘူးေပါ႔။တူတာကေတာ႔ အလုံဘုိးဘုိးၾကီးကို ကိုးကြယ္ၾကတာပါ။
အလုံဘုိးဘုိးၾကီးပြဲက နွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္းမတ္လထဲမွာ ပြဲက်င္းပေလ႔ရွိပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ငယ္ငယ္က ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ျပီဆုိရင္ အလုံပြဲကုိ သြားဘုိ႔အတြက္ လူၾကီးေတြက ျပင္ က်ေနာ္တုိ႔ ညီအကုိ၀မ္းကြဲေမာင္ႏွမ၀မ္းကြဲတစ္စုကလဲေပ်ာ္လုိ႔ပါ။
က်ေနာ္တုိ႔ငယ္ငယ္က အဲဒီပြဲကိုသြားရင္ မီးရထားနဲ႔ဘဲသြားပါတယ္ ကားလမ္းေပါက္ေပမယ္႔ဘယ္ေတာ႔မွကားနဲ႔မသြားပါဘူး။ဘာလုိ႔လဲဆုိတာေနာက္က်ရင္သိလာမွာပါ။
မီးရထားနဲ႔သြားတယ္ဆုိရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္စၾက ေဆာ႔ၾက ရန္ျဖစ္ၾက ဆူညံပြက္ေလာရုိက္လုိ႔ လမ္းရပ္သမွ်ဘူတာေတြမွာမုန္႔၀ယ္စားၾကနဲ႔ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွပါတယ္။ျပန္ေတြးရင္လြမ္းပါတယ္။
အမွတ္အရဆုံးကေတာ႔ အာလကကပၸဘူတာေရာက္ရင္ စားရတဲ႔ဇီးသီးကိုယုိထုိးထားတဲ႔အထဲကုိသၾကားေတြျဖဴးလုိ႔ေညာင္ရြက္နဲ႔ထည္႔ထားေပးတဲ႔ ဇီးယုိပါဘဲ။
အလုံကိုေရာက္ျပီဆုိတာနဲ႔လူၾကီးေတြက အထုပ္ေတြတစ္ဖက္ က်ေနာ္တုိ႔ကေလးေတြတစ္ဖက္နဲ႔ ဘုိးဘုိးၾကီးနန္းကို အရင္ဆုံးေျပးလုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔အဘြား
နန္းဦးတုိက္ရပါတယ္။က်န္တဲ႔သူေတြကေတာ႔ နန္းေအာက္မွာေနခဲ႔ရပါတယ္။ျပီးျပီဆုိမွ က်ေနာ္တုိ႔တည္းတဲ႔ဘုန္းဘုန္းေက်ာင္းကိုသြားရပါတယ္။
ထူးျခားတာကေတာ႔ ဒီအလုံဘုိးဘုိးၾကီးပြဲေတာ္မွာ ဘယ္ဇာတ္ဘယ္ပြဲလမ္းသဘင္မွာ မပါတာပါ။
ပြဲေတာ္ရက္မတုိင္ခင္ လူၾကီးေတြက လွဴၾကတန္းၾက က်ေနာ္တုိ႔အေဘးကိုရည္စူးလုိ႔ ဆြမ္းကပ္ေကာင္းမူ႔ကုသို္လ္ေတြလုပ္ၾက နဲ႔အလုပ္ေတြရွုပ္ေနခ်ိန္က်ေနာ္တုိ႔တေတြက
ေက်ာင္းအေနာက္ဘက္က ေရစပ္စပ္ေလးသာ ရွိတဲ႔ခ်င္းတြင္းျမစ္ကသဲေသာင္ေတြေပၚမွာ အရပ္ခံကိုရင္ေလးေတြနဲ႔ေဆာ႔ၾက ကုလားပဲပင္ေတြကိုႏုတ္မီးဖုတ္လုိ႔စားၾကရပါတယ္။
အလုံဘုိးဘုိးၾကီးၾကြလာတဲ႔ေန႔ေရာက္ရင္ လူၾကီးေတြက က်ေနာ္တုိ႔ကေလးေတြကိုေဆာင္ရန္ေရွာင္ရန္ေတြတတြတ္တြတ္မွာပါေတာ႔တယ္။
အထူးသျဖင္႔ေျမးထဲမွာ အၾကီးဆုံးျဖစ္တဲ႔က်ေနာ္ကို အဘြားက ” ကိုေပါက္ေနာ္ ကိုေပါက္ေနာ္”ဆုိျပီးတတြတ္တြတ္မွာပါတယ္။
ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့အဘြားေျပာလုိ႔ ဒီသတ္မွတ္ခ်က္ေတြကိုသိလာရပါတယ္။
အလုံဆက္ေတြက မိသားစု ၾကီးတစ္စုလုံးရဲ႕ပထမဆုံးေသာသားဦးသမီးဦး ေတြက ကိုယ္က်ထားတဲ႔ လုပ္ေဆာင္မယ္႔တာ၀န္ကုိဆက္လက္အေမြခံရပါတယ္။
က်ေနာ္အေဘး (အဖြားရဲ႕အေမ)က ေမြးခ်င္းထဲမွာ အၾကီးဆုံးဒီေတာ႔အလုံဘုိးဘုိးၾကီးနဲ႔ပါတ္သက္တဲဲ႔တာ၀န္ကုိ ယူရ ပါတယ္။
အေဘးကေမြးလာတဲ႔သားစဥ္ေျမးဆက္ထဲက အၾကီးဆုံးသားဦးသမီးဦးေတြက လက္ဆင္႔ကမ္းလုိ႔ တာ၀န္ဆက္ယူရပါတယ္။
ဒီေတာ႔ က်ေနာ္႔အဖြား အဖြားျပီးရင္ အေဖ အေဖျပီးရင္က်ေနာ္ေပါ႔၊
အလြယ္ဆုံးေျပာရရင္ အားလုံးသိတဲ႔ အဂၤလန္နန္းစဥ္နန္းဆက္ ဘုရင္ဆက္ခံရသလုိပါဘဲ။
က်ေနာ္႔အေမဘက္ၾကေတာ႔အေဖ့ဘက္ေလာက္တာ၀န္မၾကီးပါဘူး။
အေမတုိ႔က မုန္႔ဆီေၾကာ္ ေၾကာ္ျပီးေ၀လုိက္ရင္တာ၀န္ေက်ပါျပီ။
ဒီအလုံဘိုးဘုိးၾကီးက ႏြားနဲ႔ပါတ္သက္ရင္ဘာမွ အသုံးမျပဳရပါဘူး။
ကြ်ဲလွည္းေတြကို သာအသုံးျပဳလုိ႔လွည္႔ပါတယ္။
ကြ်ဲလွည္းနဲ႔လုိက္ပါပုိ႔ေဆာင္ရတဲ႔တာ၀န္ယူရရွိတယ္၊
လွည္႔လာတဲ႔အခ်ိန္မွာလွည္းေတြကိုလက္ဖက္ထုပ္နဲ႔ေပါက္ရတဲ႔တာ၀န္ကုိယူရတဲ႔သူရွိတယ္။
ေအာက္က်သြားတဲ႔လက္ဖက္ထုပ္ကုိေကာက္ရတဲ႔တာ၀န္ရွိတယ္။
အဲလုိလုပ္ေနတာကုိ ေမးေထာက္လုိ႔ေစာင္႔ၾကည္႔ရတဲ႔တာ၀န္ယူရတာရွိတယ္။
က်ေနာ္ဆက္ခံရမယ္႔တာ၀န္ကုိေျပာရရင္ က်ေနာ္တုိ႔ အမ်ဳိးက”နန္းဦးတုိက္” တာ၀န္ပါ။
ပြဲေတာ္ကုိလာရာလမ္းမွာ ဘယ္မွာမွမနားရ မ၀င္ရပါဘူး။ဘုိးဘုိးၾကီးကို အရင္ဆုံးဦးတိုက္ျပီးမွသာ က်န္တဲ႔ဆီကိုသြားရပါတယ္။
တကယ္လုိမ်ားမလာနုိင္ရင္ ေရစင္ဘုိးဆက္လုိ႔ေတာင္းပန္ရပါသတဲ႔။
တစ္ႏွစ္မွာက်ေနာ္႔အေဘးၾကီးက ပြဲေတာ္ကုိသြားမယ္ဆုိေတာ႔ အိမ္နားကလူေတြလဲမေရာက္ဘူးလုိ႔လုိက္ခ်င္ပါသတဲ႔။
ဒါနဲ႔ဘဲအဲဒီေခတ္က ဘုိက္ပူဘတ္စ္ကားၾကီးကုိငွား ထုိင္ခုံေတြျဖဳတ္ အလယ္မွာဖ်ာေတြ ေကာ္ေဇာ္ေတြခင္းလုိ႔သြားၾကပါသတဲ႔။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔အဲဒီတုန္းကအေဘး ရယ္သူညီမအငယ္ဆုံးရယ္ သာလုိက္ျပီး က်န္တာကအိမ္နီးနားျခင္းေတြနဲ႔သူတုိ႔ရဲ႕မိတ္ေဆြမိသားစုလဲပါလာပါသတဲ႔။
အေဘးက မသြားခင္ကတည္းက အမဲသား၀က္သားနဲ႔ပါတ္သက္တာမထည္႔ဘုိ႔အတန္တန္မွာပါသတဲ႔။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔လမ္းမွာပါလာတဲ႔ ပါလာတဲ႔တဆင္႔ခံမိတ္ေဆြက လမး္မွာ ဆိတ္သားေျခာက္ေၾကာ္အစည္းေတြ၀ယ္မယ္လုပ္ေတာ႔ အေဘးက မသန္႔ဘူးထင္ေတာ႔မ၀ယ္ဘုိ႔ တားေပမယ္႔ သူတုိ႔က ၀ယ္လုိစားၾကပါသတဲ႔။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ မုံရြာျမဳိ႔မေရာက္ခင္ညေနေစာင္းမွာ ကားပ်က္ပါသတဲ႔။
အေဘးကေတာ႔ကားျပင္ျပီးဆက္သြားမယ္ မနားခ်င္ဘူးလုိ႔ေျပာပါတယ္။
ဒါေပမယ္႔ကားေမာင္းတဲ႔လူကေရာ အားလုံးကေရာ လမ္းခရီးမွာ အဲဒီတုန္းကအခုလုိမသာယာေသးမလုံျခဳံေသးေတာ႔ ဓါးျပတုိက္ခံရမွာေၾကာက္ေတာ႔ဆက္မသြားခ်င္ၾကပါဘူး။
ဒါနဲ႔ဘဲ အဘြားရဲ႕ေမာင္တ၀မ္းကြဲေတာ္တဲ႔အိမ္မွာစုလုိ႔၀င္တည္းၾကပါသတဲ႔။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ေနာက္ေန႔မနက္ေလးနာရီေလာက္မွာ အေဘးက သူအိပ္တဲ႔အေပၚထပ္ကေန အိမ္သာသြားဘုိ႔အဆင္းမွာ ေျခေခ်ာ္ျပီးေလွကားကျပဳတ္က်ပါေတာ႔တယ္။
ေလွကားကအပိတ္မဟုတ္တဲ႔အျပင္ က်ဲလဲက်ဲ ျမင္႔လဲျမင္႔ေတာ႔ေလွကားျခားထဲကေနေျမျပင္ေပၚကိုတုိက္ရုိက္က်သြားပါတယ္။
အေဘးက ပိန္ပိန္ေသးေသးေလးကိုးဗ်။
အဲဒီမွာလည္ပင္းရုိးက်ဳးိျပီး ကြယ္လြန္သြားပါတယ္။
ဒီအျဖစ္အပ်က္က က်ေနာ္တုိ႔ေဆြမ်ဳးိစုမွာေမ႔ေပ်ာက္မရနုိင္ေသာဆု့ံးရွုံးမူ႔ၾကီးတစ္ခုပါ သားစဥ္ေျမးဆက္လက္ဆင္႔ကမ္းလာတဲ႔ျဖစ္ရပ္မွန္ပါ။
အဲဒီမွာအရင္ကတည္းက အလုံပြဲေတာ္ကုိ လာရင္လမ္းဘယ္မွမ၀င္ရဘူူးဆုိတာကို ဒီတုိက္ဆုိင္မူ႔က ပုိခုိင္မာေအာင္လုပ္ေပးလုိက္ပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္ကစလုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔အဖြားဟာသူမကြယ္လြန္မွီအခ်ိန္ထိႏွစ္တုိင္းမွန္မွန္သြားပါတယ္။
ကားနဲ႔ဘယ္ေတာ႔မွမသြားပါဘူးရထားနဲ႔ဘဲသြားတယ္ သြားျပန္ရင္လဲ အလုံမေရာက္မျခင္း ရထားေအာက္ကေျမၾကီးေပၚကိုေတာင္မဆင္းပါဘူူး။
ဒါကုိၾကည္႔ျပီးအဘြားကို အစြဲအလမ္းၾကီးတာမွားတယ္လုိ႔သြားေျပာလုိ႔မရပါဘူး။
တစ္ခုခုျဖစ္ရင္မင္းတာ၀န္ယူမလားလုိ႔ျပန္ေမးလုိက္ရင္ ဘယ္လုိျပန္ေျဖရမယ္ဆုိတာမသိပါဘူး။
အပြင္႔လင္းဆုံးေျပာရရင္ က်ေနာ္တုိ႔ကစာေတြအစုံဖတ္ေတာ႔ ဒီရုိးရာအစြဲအလမ္းကုိုငယ္ငယ္ကသိပ္မယုံၾကည္သလုိအေလးလဲမထားခဲ႔ပါဘူး။
တစ္ခါတစ္ေလ ကန္႔လန္႔တုိက္ျပီးေျပာတာေတြေတာင္ ရွိခဲ႔ဘူးပါတယ္။
ကိုယ္႔ကိုယ္ရဲရင္႔တယ္ျပတ္သားတယ္ ဆုိျပီး ဒီလုိယုံၾကည္သူေတြကိုစကားလုံးအျမင္႔ၾကီးေတြသုံးလုိ႔ ပက္ပက္စက္စက္ ႏွိပ္ကြပ္ခဲ႔ဘူးတာေတာင္ရွိပါတယ္။
ဒါကုိေနာင္တရသြားေစတာ က်ေနာ္အေတြးေတြေျပာင္းသြားေစတာက လြန္ခဲ႔တဲ႔ငါးႏွစ္ေလာက္ ကျပင္ဦးလြင္ကုိအလည္သြားၾကတုံးကပါ။
တစ္ခါက ရန္ကုန္မွာေနတဲ႔မိတ္ေဆြမိသားစုက အထက္ျမန္မာျပည္ကုိေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ မွာ တစ္မိသားစုလုံးဘုရားဖူးထြက္ပါတယ္။
က်ေနာ္အိမ္မွာမတည္းေပမယ္႔ က်ေနာ္က တစ္ရက္ျပင္ဦးလြင္ကိုလုိက္ပုိ႔ဘုိ႔တာ၀န္ယူပါတယ္။
ဒါနဲ႔က်ေနာ္က ဟုိင္းလတ္တစ္စီးငွားလုိက္ပါတယ္။
မနက္သူတုိ႔တည္းတဲ႔တည္းခုိခန္းကိုသြားေခၚ မနက္စာမုန္႔စားျပီး ထြက္လာၾကပါတယ္။
ေရွ႔ခန္းမွာ က်ေနာ္ရယ္ မိတ္ေဆြရယ္ ကားဆရာရယ္သုံးေယာက္ ေနာက္ကေတာ႔ ကေလးေတြနဲ႔မိသားစုေတြေပါ႔။
မန္းေလးအထြက္ဘုိးဘုိးၾကီးနန္းေရာက္ေတာ႔ ကားဆရာကပန္ေတာ္ပန္း၀ယ္မယ္လုပ္ေတာ႔ က်ေနာ္က မ၀ယ္နဲ႔အပုိေတြဆုိတားေတာ႔ ကားဆရာမ်က္ႏွာပ်က္သြားပါတယ္။
သြားေနရင္း ကကားဆရာက တစ္ခုခုကိုသတိရသလုိနဲ႔ ကားကုိလမ္းေဘးခ်ရပ္လုိက္ပါတယ္။ေနာက္ကားေနာက္ခန္းကုိဆင္းၾကည္႔ျပီး လမ္းေဘးမွာရွိတဲ႔ခဲလုံးတစ္လုံးကိုေကာက္လုိ႔ “ေမာင္ေက်ာက္ခဲေရအလည္လုိက္ခဲ႔ေဟ႔”လုိ႔ေခၚျပီးကားေခါင္းခန္းက ဒက္ရွဘုတ္ေပၚမွာတင္လုိ္က္ပါတယ္။
က်ေနာ္က သိရဲ႕သားနဲ႔ ” ဘာျဖစ္တာလဲ”လုိ႔ေမးလုိက္ေတာ႔ “ဆရာ ကိုးေယာက္ကြက္တိျဖစ္ေနလုိ႔ ဆယ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ေမာင္ေက်ာက္ခဲကိုပါေခၚလာတာပါ”
လုိ႔ရုိရုိေသေသျပန္ေျဖတာကုိ က်ေနာ္က “အပုိေတြပါကြာ “လုိ႔ေျပာလုိက္ပါတယ္။
ျပင္ဦးလြင္တုိ႔ ေက်ာက္ဆယ္နဲ႔တုိ႕က ကိုးခရုိင္အယူရွိၾကေတာ႔ ကိုးဂဏန္းကုိေရွာင္ၾကတဲ႔အယူရွိပါတယ္။
နာမယ္ေက်ာ္ရူ႕ခင္းသာဗ်ဴးပြဳိင္႔ကိုေရာက္ေတာ႔အားလုံးက ဆင္းျပီး သာယာတဲ႔ရူ႕ခင္းေတြကိုၾကည္႔ၾက ဓါတ္ပုံေတြရုိက္ၾကလုပ္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ကကားဆရာယူလာတဲ႔ေမာင္ေက်ာက္ခဲကိုေခ်ာက္ထဲပစ္ခ်လုိက္ပါတယ္။
အားလုံးကားေပၚျပန္တက္ၾကျပီးခရီးဆက္သြားၾကရင္းကားဆရာက သူတင္လာတဲ႔ေမာင္ေက်ာက္ခဲ႔ေရာလုိ႔ေမးလဲေမးေရာက်ေနာ္ကေခ်ာက္ထဲပို႔လုိက္ျပီလုိ႔ေျဖလုိက္တဲ႔အခ်ိန္ကစလုိ႔ စကားတခြန္းမွမေျပာေတာ႔ပါဘူး။
က်ေနာ္မိတ္ေဆြကလည္းမ်က္နွာမသာမယာျဖစ္သြားပါတယ္။
ေနာက္ဘုရားေရာက္ၾကေတာ႔ သူ႔မိသားစုနဲ႔စကားေတြတုိးတုိးတုိးတုိးေျပာေနတာကိုေတြ႔ရေပမယ္႔က်ေနာ္ကေတာ႔သိပ္ဂရုမထားလုိက္ပါဘူး။
ျပည္ခ်စ္ဘုရားကုိ၀င္ဖူးျပီးေတာ႔ ဘယ္သြားမလဲေမးေတာ႔အားလုံးကအင္တင္တင္နဲဲ႔ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။
အတုိခ်ဳပ္ေျပာရရင္ သြားသာသြားေနၾကတာ ရင္ထဲကယုံၾကည္မူ႔အစြဲကရွိေနေတာ႔ တစ္ခုခုျဖစ္မ်ားျဖစ္ေလမလားဆုိတဲ႔အစြဲကသူ႔တုိ႔စိတ္ကုိ အေႏွာင္႔အယွက္ေပးေနေတာ႔
သူတုိ႔မွာသြားသာသြားေနရတာ ေပ်ာ္ရႊင္မူ႔ေတြဆိတ္သုဥ္းျပီးသြားအလကားျဖစ္ကုန္ပါတယ္။
အျပန္လမ္းထိေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔အိမ္ျပန္ေရာက္ၾကပါတယ္။
ဒါေပမယ္႔ေရာက္လုိ႔သာျပန္လာတယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာခရီးတစ္ခုမဟုတ္တာကေတာ႔ အေသအခ်ာပါဘဲ။
အဲဒီအခါက်မွ က်ေနာ္ဇြတ္တရြတ္လုပ္မိတာကုိေနာင္တရလုိ႔မဆုံးပါဘူး။
အဲဒီအခ်ိန္ကစလုိ႔ က်ေနာ္႔ဒီလုိစြဲလမ္းယုံၾကည္သူေတြကုိ က်ေနာ္မတုိက္ခုိ္က္ေတာ႔သလုိ အျပစ္လဲမတင္ေတာ႔ပါဘူး။
က်ေနာ္ယုံတာမယုံတာ အပထား (အခုထိလဲဒါေတြကိုမယုံၾကည္ပါ)သူမ်ားယုံၾကည္မူ႔ကိုမဖ်က္ဆီးေတာ႔ပါ။
ဒါေလးေတြက သူ႔ရဲ႕စိတ္ဓါတ္လုံျခဳံမူ႔ကိုးဗ်။
တကယ္တမ္းက်ေနာ္တုိ႔လူေတြရဲ႕လုိအပ္ခ်က္မွာစိတ္လုံျခဳံမူ႔ရွိဘုိ႔လဲ အေတာ္အေရးၾကီးတာကိုးဗ်။
စိတ္လုံျခဳံဘုိ႔အတြက္ ဘုရားတရားကိုးကြယ္တယ္။
သံဃာေတာ္ကိုဆည္းကပ္တယ္။
ဂုဏ္ေတာ္ေတြရြတ္တယ္၊ဂါထာေတြရြတ္တယ္။
နတ္ကိုးကြယ္တယ္ ရုိးရာဓေလ႔ကိုလုိက္နာတယ္။
ေဗဒင္ေမးတယ္နတ္ကေတာ္ေမးတယ္ အၾကားအျမင္ဆရာဆီသြားတယ္ ယၾတာေျခတယ္။
ကိုယ္ယုံၾကည္မူ႔အလိုက္ကုိယ္သန္ရာအလုိက္ စိတ္လုံျခဳံေအာင္ၾကဳိးစားလုပ္ၾကပါတယ္။
တကယ္စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ ဘုရားရဲ႕ျမတ္ေသာတရားေတာ္မ်ားနဲ႔ ညိႏွုိင္းလုိ႔ေျပာရင္ေတာ႔မွားယြင္းတယ္ အယူမွားတယ္လုိ႔ဆုိခ်င္ဆုိနုိင္ပါတယ္။
ဒါေပမယ္႔လူဆုိတာ ကို္ယ္ဥာဏ္မွီသေလာက္နဲ႔ကိုယ္လုပ္ကို္င္ၾကတယ္ဆုိေတာ႔လဲ အျပစ္လုံးလုံးၾကီးရယ္လုိ႔ေတာ႔ေျပာလုိ႔မရဘူးလုိ႔ မ်ွတစြာေတြးမိပါတယ္။
တစ္ခုေတာ႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္ ဒါက်ေနာ္႔အေတြးဆုိေတာ႔ မွန္ခ်င္မွလဲမွန္မွာပါ။
ျမန္မာျပည္မွာ ကုိယ္ကုိ ကိုယ္အဆုံးစီရင္သူနည္းပါးပါတယ္။အျခားေသာနုိင္ငံေတြမွာေတာ႔ ျမန္မာျပည္ထက္မ်ားတယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။
အဓီကအခ်က္ကေတာ႔ စိတ္အပူေတြကို ကူညီလုိ႔ေရာ႔ပါးေအာင္ေလွ်ာ႔ေပးသူေတြမရိွတာေၾကာင္႔လုိ႔ထင္ပါတယ္။
ျမန္မာျပည္မွာကေတာ႔ ဟုတ္တာ မဟုတ္တာ အဆုံးထိစစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ေတြးရင္ မွန္တာမမွန္တာ အပထား
စိတ္ညစ္ရင္ေဗဒင္ဆရာဆီေျပးလုိက္ ဟုိကယၾတာေလးေပးလုိက္ သူေျပာတဲ႔အတုိင္းလုပ္လုိက္ရင္စိတ္အပူေတာ႔ေရာ႔သြားၾကတာအမွန္ပါ။
အဆင္မေျပတာေလးရွိရင္ ရုိးရာဓေလ႔ ကြ်မ္းက်င္သူဆီေျပးလုိက္ ဟုိကဘာလုပ္လုိ္က္ညာလုပ္လုိ္က္ဆုိတဲ႔အတုိင္းလုပ္လုိက္ရင္စိတ္ေပါ႔သြားတာလဲျငင္းမရပါ။
တစ္ျခားသူေတြကိုေတာ႔ က်ေနာ္မေျပာလုိပါ။
က်ေနာ္ကေတာ႔ တစ္ျခားသူက သူ႔စိတ္လုံျခဳ႔ံဘုိ႔အတြက္သူ႔ဘာသာသူ ယုံၾကည္သေလာက္လုပ္တာကို က်ေနာ္မေ၀ဖန္မေႏွာင္႔ယွက္ေတာ႔ဘုိ႔ဆုံးျဖတ္ျပီးဒီအတုိင္းက်င္႔သုံးေနတာကေတာ႔ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားပါျပီ။
တကယ္တမ္းေတာ႔လဲလူဆုိတာ ကုိယ္ယုံၾကည္တာကုိ ကိုယ္နုိင္သေလာက္လုပ္ေနတာစိတ္အခ်မ္းသာဆုံးပါဗ်ာ။
ဒါကေတာ႔သာမန္လူတစ္ေယာက္လုိ ရုိးရုိးေလးေတြးၾကည္႔မိတာပါေနာ္။

က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားဟာ အလွဴအတန္း ရက္ေရာတယ္လို႔ ထင္ရွားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခု  ထူးျခားတဲ့ အလွဴဒါနေလးတစ္ခုနဲ့ မိတ္ဆက္ေပး ပါရေစ။ အဲဒီအလွဴက ေငြေၾကး အကုန္အက်လည္း မရွိပါဘူး။ ကုိယ့္ရဲ႕ အားလပ္ခ်ိန္ေလးမွာ တတ္နိုင္သေလာက္ လုပ္သြားလို႔ ရပါတယ္။ အခ်ိန္ေလး နည္းနည္းေလာက္ ေပးနိုင္ရင္ ရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ရန္ကုန္၊ မ်က္မျမင္ေက်ာင္း (ခဝဲၿခံ) က မ်က္မျမင္ေတြအတြက္ အသံအလွဴဒါနပါ။
မ်က္မျမင္ေက်ာင္း (ခဝဲၿခံ) မွာ ဒီနွစ္ မူလတန္းကေန အထက္တန္းအဆင့္အထိ ေက်ာင္းသား ၇၁ ဦး ရွိၿပီး အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း လက္မႈပညာ သင္ၾကားေနတဲ့ ေက်ာင္းသား ၇၉ ဦး ရွိပါတယ္။ အဲဒီ မ်က္မျမင္ ေက်ာင္းသားေတြ ဖတ္နိုင္ေအာင္လို႔ စီမံထားတဲ့ မ်က္မျမင္စာအုပ္ေတြ ရွိေပမဲ့ စာအုပ္အထူႀကီးေတြ၊ လံုးခ်င္းဝတၱု ေတြကို မ်က္မျမင္ စာအုပ္ထုတ္ဖို႔ အခက္အခဲ ရွိပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ Talking Book အျဖစ္နဲ႔ ထုတ္ေဝဖို႔ စီစဥ္တာပါ။ လစဥ္ထုတ္ မဂၢဇင္းေတြ၊ စာေစာင္ေတြ၊ သုတရသ စာအုပ္ေတြကုိ မ်က္မျမင္ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ Talking Book အျဖစ္ ေျပာင္းလဲ ထုတ္ေပးပါတယ္။အဲလိုမ်ိဳး Talking Book ေတြ ထုတ္ေပးတဲ့ ေနရာမွာ ေက်ာင္းမွာရွိတဲ့ ဝန္ထမ္း အင္အားနဲ႔ မလုံေလာက္တဲ့ အတြက္ အသံအလွဴရွင္ေတြ ဖိတ္ေခၚ ထားပါတယ္။
အသံအလွဴရွင္ေတြ အေနနဲ႔ ကုိယ္အားတဲ့ အားလပ္ရက္ေတြမွာ ေက်ာင္းမွာ ရွိတဲ့ အသံသြင္းခန္းမွာ သြားေရာက္ၿပီး အသံဒါန ျပဳႏုိင္ပါတယ္။ Talking Book အျဖစ္ ေျပာင္းလဲေပးရမယ့္ စာအုပ္ေတြလည္း ေက်ာင္းမွာ အဆင္သင့္ ရွိေနပါတယ္။ အသံအလွဴရွင္ေတြ အေနနဲ႔ ကုိယ္ေပးႏုိင္တဲ့ အခ်ိန္ေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ေဆာင္းပါး တစ္ပုဒ္ခ်င္း၊ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ခ်င္းက စၿပီး လုံးခ်င္းစာအုပ္ေတြ အထိ ဖတ္ေပးႏုိင္ပါတယ္။ မ်က္မျမင္ေက်ာင္းကို မသြားေရာက္နိုင္တဲ့ အလွဴရွင္ေတြ အေနနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ အသံသြင္းၿပီး အသံဖိုင္ကို လွဴဒါန္း နိုင္ပါတယ္။ အဲလိုမ်ိဳး လွဴဒါန္းမယ္ဆိုရင္ အသံ အရည္အေသြး ေကာင္းမြန္ဖို႔ ဂရုစိုက္ရပါမယ္။  Read more... (181 words, 1 image, estimated 43 secs reading time)

ယိုင္နဲ႔နဲ႔ ေျခလွမ္းနဲ႔
စည္းခ်က္မမွန္တဲ့ ႏွလံုးခုန္သံေတြနဲ႔အတူ
ဘ၀ေတြထဲေလွ်ာက္မိတဲ့အခါ
ပတ္ထားတဲ့ လက္ပတ္နာရီေတာင္
ရပ္တန္႔ေနပါေပါ့….
သက္ျပင္းေတြအခါခါခ်
ပတ္၀န္းက်င္ကို ေ၀့၀ိုက္ၾကည့္မိတဲ့အခါ
ျပံဳးျပေနတဲ့ ၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးက
ငါ့ကို ေလွာင္ျပံဳး ျပံဳးေနတာလား…
အားေပးႏွစ္သိမ့္ျပံဳးေတြလား…
မေရရာ ေ၀ခဲြခက္စြာနဲ႔
အျပံဳးတု အျပံဳးစစ္ဆိုတာ
ဘာေတြနဲ႔တိုင္းတာမိပါလိမ့္
ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္
ဘ၀လႈိင္းဒဏ္ၾကား
အလူးအလဲခံရင္း
ေခ်ာ္လဲျပန္ထ အခါခါျပဳခဲ့
ငါ့ရခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာ
အမာရြတ္မ်ားေတာင္ ျဖစ္ေနခဲ့ေပါ့…..
မသက္သာ ဒီဘ၀မွာျဖင့္
ဟန္ေဆာင္ မခ်ိျပံဳး အခါခါျပံဳးရင္း
ေလာကႀကီးထဲ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ဆဲ
တစ္ခါတေလ စဥ္းစားမိခဲ့
ေလဒဏ္မိုးဒဏ္ခံႏုိင္တဲ့
၀ါးပင္ျဖစ္ရရင္ ေကာင္းမလား
ဒါမွမဟုတ္
ထုသားေပသားက်ေနတဲ့
ေက်ာက္ငရုတ္ဆံုျဖစ္ရရင္ေကာ
ေၾသာ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
လူဟာ လူပဲ
သဘာ၀တရားက သူ႕အလိုလိုဖန္တီးခဲ့
ဘယ္အရာမဆို ၾကံ့ၾကံ့ခံ ခုခံရင္း
ခံစားခ်က္နဲ႔ ေရွ႕ကိုဆက္မယ္
ငါဟာ……
လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္

“ ေဖေဖ၊ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ကံခ်င္းမတူႏုိင္သလို ပါရမီခ်င္း မတူႏုိင္ဘူးလို႔ လူေတာ္ေတာ္မ်ားက ေျပာေနၾကတယ္။ ကံဆိုတာဘာလဲ၊ ပါရမီဆိုတာကေရာ  ဘယ္ႏွစ္ပါးရွိလဲဟင္ ?”

“ သမီး ကံဆိုတာ ပါဠိသက္ ကမၼက ဆင္းသက္လာတာ။ အင္း ေျပာရရင္ေတာ့ သမီးရယ္ အလုပ္လို႔ ေခၚတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားက “အၾကင္သူသည္ ကံကို ျပဳျငားအံ့၊ ထိုကံ၏ အက်ဳိးကို အၾကင္သူသည္ ခံစားရလတၱံ႕” လို႔ ဆံုးမခဲ့ဖူးတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ ကိုယ္က ေကာင္းမႈကို ျပဳရင္ ေကာင္းတဲ့အက်ဳိးကို ခံစားရမယ္ေပါ့။ ဒါေၾကာင့္လည္း “ကိုယ္ျပဳတဲ့ကံ ကိုယ့္ဆီျပန္”လို႔ ဆိုၾကတယ္မလား။ ဘယ္အလုပ္ကိုပဲလုပ္လုပ္ သမီး မွတ္ထားဖို႔က ေစတနာနဲ႔လုပ္၊ စိတ္ေကာင္းနဲ႔လုပ္၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားနဲ႔လုပ္၊ ၀ီရိယထည့္ၿပီး ႀကိဳးစားပမ္းစားလုပ္။ ဒါဆိုရင္ သမီး အျမဲကံေကာင္းေနမွာ။ ေစတနာေကာင္းရင္ ကံေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ စကားလည္း ရွိတယ္ေလ”

“ဟုတ္ပါတယ္ ေဖေဖ။ သမီး ဒါကို ယုံၾကည္ပါတယ္။ ဘယ္အလုပ္ပဲလုပ္လုပ္ ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ေက်ေအာင္ လုပ္မယ္။ ၿပီးေတာ့ ေအာင္ျမင္ရမယ္ဆိုတဲ့စိတ္ကိုလည္း သမီးရင္ထဲမွာ စဲြစဲြျမဲျမဲထားပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး စိတ္ထားေကာင္းရင္ ကံေကာင္းမွာပဲဆိုတာ သမီး လက္ခံထားမိတယ္။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း သမီးဘက္က သည္းခံသင့္တဲ့အတိုင္းအတာထိ တတ္ႏုိင္သေရြ႕ သမီး ေကာင္းေအာင္ ေနသြားမွာပါ။ ဘုန္းဘုန္းအရွင္ရာဟုလာက cbox ထဲမွာ လာေရးသြားတယ္ေဖေဖ အရမ္းႀကီး သည္းခံေနရင္လည္း လူတံုးလူအ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္တဲ့။ ေၾသာ္ ဒါနဲ႔ ပါရမီဆိုတာကေရာ….”  Read more... (198 words, estimated 48 secs reading time)

ဗုဒၶ၏အလိုေတာ္က် ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ေ၀ဘူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး
အစဥ္ေဟာၾကားေတာ္မူေလ့ရွိေသာ တရားေတာ္မ်ား
သီလေဆာက္တည္ၿပီးလွ်င္ ျပည့္စံုေအာင္ျဖည့္ၾက၊ ျဖည့္လို႔ျပည့္စံုၿပီဆိုလွ်င္ မိမိစိတ္အလိုေတာင္းတတဲ့ အတိုင္းၿပီးမယ္။ ယခုလည္းခ်မ္းသာမယ္။ ေနာင္လည္းခ်မ္းသာမယ္။
ပစၥဳပၸန္ခ်မ္းသာ၊ သံသရာခ်မ္းသာ ႏွစ္ျဖာကို ေပးစြမ္းႏိုင္တာဟာ ဘုရားရွင္အဆံုးအမေတာ္ကလြဲလို႔ တျခားမရွိဘူး။
ဘုရားရွင္ အဆံုးအမဆိုတာ ပိဋကတ္သံုးပံုပဲ။ ပိဋကတ္ သံုးပံုဆိုတာ အလြန္က်ယ္၀န္းတယ္။ ပိဋကတ္ သံုးပံုကို အဆီထုတ္ပါလွ်င္ “ေဗာဓိပကၡိယတရား ၃၇-ပါး´´ ၇တယ္။ ေဗာဓိပကၡိယတရား ၃၇-ပါးကို အဆီထုတ္လွ်င္ မဂၢင္ရွစ္ပါးရတယ္။ မဂၢင္ရွစ္ပါးကို အဆီထုတ္လွ်င္ေတာ့ သိကၡာသံုးပါးရတယ္။ သိကၡာသံုးပါးဆိုတာ အဓိသီလ၊ အဓိစိတၱ၊ အဓိပညာပါဘဲ။
သိကၡာသံုးပါးကို အဆီထုတ္လွ်င္ “ဧေကာဓေမၼာတရားတစ္ခု´´ ရတယ္။ ရုပ္ေပၚ နာမ္ေပၚမွာေနၿပီး ယခုလိုေဆာင္ထားေတာ့ (ရႈမွတ္ေနေတာ့) ကာယကံေသာင္းက်န္းမႈ၊ ၀စီကံေသာင္းက်န္းမႈ မရွိဘူး။ အဲဒါ“အဓိသီလ´´ လို႔ေခၚတယ္။
အဓိသီလအားေကာင္းလွ်င္ေတာ့ စိတ္ေတြေသာင္းက်န္းမႈမရွိဘဲ ၿငိမ္၀ပ္ပိျပားၿပီး တည္ေနေတာ့တယ္။ အဲဒါ “အဓိစိတၱ´´ လို႕ေခၚတယ္။
အဓိစိတၱ(သမာဓိ) အားေကာင္းလို႔ အခ်ိန္ၾကာလွ်င္ ဘယ္လူ ဘယ္နတ္ ဘယ္ျဗဟၼာမွ ဖန္တီးခြင့္ မျပဳဘူး။ လွ်ပ္တျပက္အတြင္း ကုေဋတစ္သိန္းျဖစ္ၿပီး ပ်က္ေနတယ္။ ရုပ္နာမ္ကို သိေနလွ်င္ေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ကို သိေတာ့တာပဲ။ ျဖစ္ပ်က္ကို သိတာ “အဓိပညာ´´ လို႔ေခၚတယ္။
အမ်ားနားလည္ေအာင္ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာ ထင္ရွားေနတဲ့ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ႏွာဖ်ား၊ ႏွာ၀မွာ ထြက္ေလ ၀င္ေလႏွစ္ရပ္ဟာ အျမဲတိုက္၀င္ တိုက္ထြက္ေနတယ္။
ႏွာဖ်ားႏွာ၀ဟာ ကာယပသာဒအၾကည္က အထိခံ ထြက္ေလ၀င္ေလျဖစ္တဲ့ ေလႏွစ္ရပ္ ၀ါေယာေဖာဌာဗၺက ထိတယ္။ ထို အထိခံႏွင့္ ဒကာမႀကီးတို႔ သူမ်ားေမးမေနနဲ႔၊ ကိုယ္ႏွာ၀ကို ဥာဏ္နဲ႔ေစာင့္ၾကည့္ ၀င္ေတာ့ ထိ၀င္မယ္။ ထြက္ေတာ့လဲ ထိထြက္မယ္။ ထိတာကို သိလွ်င္ သိေနလွ်င္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ျဖစ္ခြင့္ မရလို႔ ေလာဘမီး၊ ေဒါသမီး၊ ေမာဟမီး ၿငိမ္းတယ္။ ၿငိမ္းေတာ့ ေအးတယ္။
မထိခင္ကလဲ သိလို႔ မျဖစ္ဘူး။ ထိၿပီးျပန္ေတာ့လည္း သိလို႔မျဖစ္ဘူး။ ထိတုန္းကိုသာ သိလို႔ျဖစ္တယ္။ အဲဒါကို ပစၥဳန္ပၸန္တည့္တည့္လို႔ ဆိုတယ္။ အဲသလို တစ္ထိတည္းထိေနတာကို တစ္ဆက္တည္း သိေနေအာင္ ေဆာင္ၾကဗ်ာ။ တစ္ရက္ (၂၄)နာရီ တစပ္ေလာက္ရလွ်င္ အလြန္သိသာပါတယ္။ အဲသလို ထိတာကို မသိမွတ္ႏိုင္လွ်င္ လွ်ပ္တျပက္အတြင္းတြင္ပဲ ကုေဋတစ္သိန္း အေႀကြးတင္သြားေရာဗ်ာ။
ထိတာကို သိလွ်င္ ရုပ္ႏွင့္ နာမ္သာရွိပါလားလို႔ သိလိမ့္မယ္။ ရုပ္နာမ္မွတစ္ပါး၊ ငါ၊ သူတစ္ပါး၊ ေယာက်ာၤး မိန္းမမရွိဘူးဆိုတာ ဘုရားရွင္၏ တရားေတာ္အမွန္ပါလားလို႔  ကိုယ့္ဟာကိုယ္သိလိမ့္မယ္။ သူမ်ားကို ေမးေနဖို႔ မလိုပါဘူး။ ႏွာဖ်ားႏွာ၀မွာ ေလထိတာကို သိေနလွ်င္ ထိုအခ်ိန္မွာ အတၱဆိုတဲ့ ကိုယ္မရွိဘူး။
ထိုသိေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဥာဏ္အျမင္ စင္ၾကယ္တယ္။ သမၼာဒိဠိျဖစ္တယ္။ ထိတာကို သိေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ “ရုပ္နာမ္မွတစ္ပါး ဘာမွ မရွိပါလား´´ လို႔ သိတာကို ရုပ္နာမ္ကို ပိုင္းျခားၿပီး သိလို႔ `နာမရူပပရိေစၧဒဥာဏ္´ လို႔ေခၚတယ္။
တထိတည္းထိ၊ တသိတည္းသိေနလွ်င္ အတၱစင္၍ ဉာဏ္အျမင္စင္ၾကယ္တဲ့ အက်ဳိးရတယ္။ ဒါဟာ တဒဂၤပဟာန္ ခဏအခ်ိန္ကေလးအတြင္းမွာ ရတဲ့အက်ဳိး၊ နည္းတယ္လို႔ မမွတ္ၾကနဲ႔ `ကမၼဌာန္းထိုင္ရတာမ်ား ဘာမွလဲ မေတြ႕ေပါင္၊ ဘာမွလဲ မရေပါင္´ လို႔မ်ားမမွတ္လိုက္ၾကပါနဲ႔။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ဘ၀၊ ဘုရားသာသနာၾကံဳၾကိဳက္တဲ့အခါမွာ ဒီလို အက်ဳိးထူးမ်ားရႏိုင္တယ္။ စားဘို႔ေသာက္ဘို႔ အသာထားၿပီး အထူးႀကိဳးစားၾက။

လမ္းဆိုတဲ့အတိုင္း

စာလံးတစ္လံုးထဲေပမယ့္

ရွည္လ်ားလွတဲ့

လမ္းမွာ

အေတာ္ တာသြားတယ္ေနာ္…..

ကၽြန္မတို႔ ဥယ်ာဥ္ႀကီးတစ္ခုထဲကို ေရာက္သြားရင္ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕အာ႐ုံဟာ ပြင့္ေနတဲ့ ပန္းမ်ားဆီ ေရာက္သြားတယ္။ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ေနတဲ့သူမ်ားဟာ အျမဲမျပတ္ျပံဳးေနတဲ့မ်က္ႏွာရွိသူမ်ားရဲ႕ ပုံကိုပဲ ႐ုိက္ယူၾကတယ္။ ေလာကမွာ ျပံဳးရႊင္ေနတဲ့ လူမ်ားကိုပဲ ႏွစ္သက္ၾကတယ္ေနာ္။ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ၿပီး မ်က္ႏွာထားတင္းမာေနတဲ့လူနဲ႔ မ်က္ႏွာ အမူအရာ မရႊင္မပ်ျဖစ္ေနတဲ့လူေတြကို ဘယ္သူမွ မခ်ဥ္းကပ္လိုၾကဘူး။ မိမိတို႔က ျပံဳးရယ္ေနရင္ ကမၻာေလာက ႀကီးကလည္း မိမိတို႔နဲ႔အတူ ျပံဳးရယ္ေနလိမ့္မယ္။ မိမိတို႔က ငိုေနရင္ေတာ့ မိမိတို႔နဲ႔အတူ ဘယ္သူကမွ လိုက္ငိုမွာမဟုတ္ဘူး။ မိတ္ေဆြအေနနဲ႔လည္း ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္ေနတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ မိမိရဲ႕ မ်က္ႏွာျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္ ျဖစ္ေနရင္ တျခားသူမ်ားက မိမိကို မိတ္လာမဖဲြ႕ဘဲေနမွာ မဟုတ္ဘူးေလ၊ ဟုတ္တယ္ေနာ္။ အျမဲ ျပံဳးေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး မိတ္ေဆြအေပါင္း တိုးပြားႏိုင္ၾကပါေစလို႔  ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

ပ်င္းလြန္းလုိ႕ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ထုိင္လုိက္သည္ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲဟုိလုပ္ဒီလု

အေမ ေမြးစဥ္က
ကေလးသာသာမို႔
လူ႔ျပည္မွာ ပထမ
သုညက စခဲ့ရာ
လူသားမွန္ အရြယ္ရင့္ကာမွ
ၾကာျမင့္ခ်ိန္ တာရွည္ခဲ့ေပါ့
ၾကီးခဲ့ရျပန္
လူဟူသည္ လူသားအတြက္ေပေပါ့
လူဟူသည္ လူအမ်ားအတြက္ေပမို႔
ကိုယ့္တြက္သာ ဘယ္မဟုတ္ေလဟု
လူ႔သရုပ္ပီျပင္စြာ
ထင္လာခဲ့ စိတ္အေတြး
လႈပ္ရွားရုန္းကန္
ဘ၀လႈိင္းဒဏ္အၾကား
ေခ်ာ္လဲတစ္ခါ
ျပန္ထ တစ္လွည့္
ျဖတ္သန္းခဲ့ရ
ဒီလူ႔ေဘာင္တြင္
႐ႈံးတစ္ခါ ႏိုင္တစ္လွည့္
သံသရာကို ရွည္ေစခဲ့
ဆိုးေကာင္း အတူျမဲပါလို႔
ဒြန္တဲြလာ သခၤါရေပမို႔
လူ႔ရြာမွာ လူပီသေအာင္
အားတင္းကာ ႀကိဳးစားေနဆဲ…..